Kan zondagvoetbal nog slechter? Niet erg waarschijnlijk!

RZB zo 2  –  GVAV Rapiditas 5

 

Zelden heb ik de zondag voetballers zo zien schutteren op het veld. Okay, de tegenstander was wat jonger en speelde met elan, maar toch kan dit geen excuus zijn voor wat het publiek op het veld werd geboden. Simpel passwerk, ooit geleerd bij de F- of voor de nog wat ouderen E- of D- pupillen was niet aan de roodzwarten besteed. Te hard, te hoog, te kort, te onnauwkeurig bijna geen enkele pass kwam aan. Tel daarbij op dat men ondanks eerdere duidelijke instructies vanaf de aftrap niet de juiste tegenstanders op het veld wist te vinden en je raad het resultaat al. Een smadelijk verlies, jawel.

In de beginfase ging het trouwens nog redelijk want toen moesten beide teams elkaar nog even aftasten en kwam er nog hier en daar een passje aan, maar na een klein kwartiertje stond de eerste treffer al op het scorebord. Het bezoekende GVAV liet de bal knap rondgaan en wist de roodzwarten al in de beginfase terug op de eigen helft te drukken. Na een voorzet was er de nodige paniek in de achterste gelederen zodat de bal zomaar werd ingeleverd. De bal plofte pardoes voor de voeten van een volledig vrijstaande middenvelder, die hard en droog het projectiel in de verre hoek binnen knalde.

Ondanks verwoede pogingen om het spel naar zich toe te trekken bleven de Bafloers grossieren in foute passjes. De enkele keren dat een combinatie over meer dan twee schijven eindelijk eens lukte was het ook gelijk gevaarlijk. Na een leuke combinatie wist Ronald Bolhuis de achterlijn te halen en de bal knap op de zestienmeterlijn te leggen. De instromende Pieter Buma zag zijn mislukte inzet vervolgens naast het doel hobbelen. Met wat meer rust had hier zeker wel meer in gezeten.

Het was eigenlijk het enige wapenfeit van de roodzwarten in de eerste helft want verder domineerden de bezoekers het spelbeeld. Het was om moedeloos van te worden, maar telkens wanneer de bal voor een moment kon worden veroverd dan was het een seconde later alweer in het bezit van de tegenstander. Het was een voortdurend hollen achter de feiten aan. Niet zozeer door geweldig spel van de Groningers, maar meer door ongelofelijk slecht spel van de thuisploeg.

Het was eigenlijk een wonder dat de tweede treffer pas na een half uur viel. Een voorzet viel binnen het strafschopgebied pardoes voor de voeten van een vogelvrij staande tegenstander. In eerste instantie leek de dot van een kans nog worden verprutst, maar doordat de bal half werd geraakt was keeper van Solkema senior toch kansloos tegen het rollertje.

Nog voor het rustsignaal stond het verdiend 0-3 voor de tegenstander want men verprutste nu om de haverklap enkele opgelegde kansen. Verder wist van Solkema door enkele prima reddingen zijn doel van verdere treffers vrij te houden. Na een vrije trap liepen de roodzwarten niet goed mee met hun directe tegenstanders zodat een speler volkomen vrij voor keeper van Solkema mocht inkoppen.

In de rust was coach Buma duidelijk over het vertoonde spel. Pupil onwaardig en tranen trekkend, de schuld moest voornamelijk bij het eigen spel worden gezocht, want zoveel onvermogen valt niet te trainen. Het hielp niets want al binnen een minuut na aanvang lag de 0-4 binnen.

Vanaf de aftrap liepen de zondag voetballers alweer tegen onnodig balverlies aan om daarna simpel toe te kijken hoe de bal hoog kon worden voorgezet en worden ingekopt bij de eerste paal. GVAV voelde nu prima aan dat de Bafloers rijp waren voor de slacht en voerden de druk nu wat verder op. Voorstopper Henrie van den Berg vergreep zich in deze fase aan zijn teenstander en mocht van de zeer goed leidende Cor Schierbeek naar de strafbank begeven voor een tien minuten afkoel moment.

In deze periode liepen de gasten simpel uit naar 0-6 omdat de thuisploef fout op fout stapelde en nu ook op inzet steken liet vallen. Er werd onderling gezeurd in plaats van daadwerkelijk tegen de bal getrapt. Hoogtepunt of moet je zeggen dieptepunt in deze fase was het missen van een strafschop door Nico Pouwels. De hard werkende maar niet erg effectief spelende spits mocht aanleggen nadat Lars Dijkstra in het strafschopgebied onderuit werd gelopen. De inzet van Pouwels was ongeïnspireerd en ongeconcentreerd en gaf de instelling bij de Bafloers in het veld goed weer, het leder spatte uiteen op de dwarsligger en leverde dus geen eretreffer op.

Met nog twintig minuten te spelen daalde het niveau naar een wel erg bedenkelijk peil. Het was nu een kat en muis spelletje en de thuisploeg werd van het kastje naar de muur gespeeld, tel daar ook nog enkele persoonlijke blunders bij op en het is dan niet verwonderlijk dat de 0-9 al vlot op het scorebord prijkte.

Toch viel er nog wel een eretreffer te noteren. Na een scherp genomen vrije trap zeilde het lere over de verdedigende linies van GVAV heen en viel pal voor de voeten van Chris Bootsman. De middenvelder nam de bal beheerst aan, passeerde de goalie en schoof tot opluchting van iedereen de bal in het verlaten doel.

Het slotakkoord was voor de Groningers, die in de laatste minuut de wedstrijd afsloten met hun tiende treffer. Al met al een wedstrijd om snel te vergeten, de roodzwarten kunnen nu alleen maar beter gaan voetballen want veel slechter als afgelopen zondag is welhaast onmogelijk, dan moet je de ballen al in eigen doel gaan schoppen.