De Legendarische Trainingsdag van Rood Zwart Baflo.
Het was een dag die nog jaren in de kantine verteld zal worden – vaak, overdreven, en altijd met een knipoog.
10.00 uur – De dag begon in alle rust. Jolanda had de koffie klaarstaan, en dat was maar goed ook, want zonder cafeïne was de helft van de selectie waarschijnlijk niet eens uit bed gekomen. De geur van verse filterkoffie trok als een reddende engel door de kantine. Sommigen dronken hun kopje alsof het een levenselixer was.
10.30 uur – Toen was het gedaan met de rust. Rick en Richard stonden klaar met een training die door sommigen werd omschreven als “intensief”, door anderen als “bijna militair”, en door de rest gewoon als “veel te pittig voor een zaterdagmorgen”. Het veld werd omgeploegd door sprints, sliding-oefeningen en conditionele martelwerktuigen. Theun vertegenwoordigde als enige dapper zowel het 3e elftal als het 35+ team, en bewees dat hij – met het uithoudingsvermogen van een werkpaard en de lenigheid van een houten klomp – nog steeds tot de steunpilaren van de vereniging behoort.
12.00 uur – Terwijl de meesten nog bijkwamen van hun tweede (of derde) astma-aanval, had Baukje samen met Jolanda een lunch bereid die zó goed was dat menigeen zich afvroeg of het überhaupt nog verantwoord was om daarna in beweging te komen. De soep werd opgeslurpt alsof het de heilige graal was, en de broodjes kroket verdwenen in een tempo dat deed vermoeden dat niemand thuis ooit gevoerd werd.
Daarna: 10 kilometer fietsen richting de kust. Voor Jan Dietert geen enkel probleem – hij beweerde alles “op de beentjes” te doen, en trapte alsof hij zich voorbereidde op de Tour de France. De rest keek vooral met een mengeling van respect en lichte afgunst toe, al werd dat laatste zorgvuldig verborgen achter luidkeelse grappen.
En toen kwam het hoogtepunt: het wadlopen bij Dijkstra Wadloop. Onder leiding van de gezusters Danhof.
Al bij aankomst bleek dat de helft van de groep verkeerde schoenen had meegenomen. Sommigen kwamen aan met sneakers die nog witter waren dan bij de koop, anderen met sandalen alsof het een dagje strand betrof. Geuze spande de kroon: hij had bedacht dat wadlopen op z’n ouwe airmax de stoerste optie was, maar brak al bij het aantrekken van z’n veter. Paniek! Want Geuze droeg al sinds z’n twaalfde alleen maar Nikes. Het idee dat er nu andere schoenen aan zijn voeten kwamen, veroorzaakte bij hem een identiteitscrisis die tot ver in Baflo voelbaar was. Uiteindelijk ging hij, morrend, tóch het wad op – alsof hij een stuk van zichzelf achterliet.
De tocht zelf was er één voor in de boeken. Drie uur ploeteren door slik en zand, met uitzichten zo weids dat zelfs de meest doorgewinterde Bafloër even stil werd (al was dat waarschijnlijk meer omdat ze geen adem meer hadden). Onderweg besloot een select gezelschap – Jan Dietert, Stef, William en Joram – dat een frisse duik in het zeewater een goed idee was. Het resultaat: blauwe lippen, kippenvel, maar een verhaal waar ze nog weken op konden teren.
Sam was ondertussen in zijn element. Waar anderen ploeterden, stond hij dolgelukkig met een handvol krabben alsof hij de schatten van de Waddenzee zelf ontdekt had. Elk krabbetje werd met trots omhoog gehouden – tot lichte ergernis van de rest, die zich vooral afvroeg hoe ze hun schoenen ooit nog schoon kregen.
En dan was er natuurlijk nieuwkomer Faber. Hij deed zijn uiterste best, maar kwam tot de conclusie dat het wadlopen nét iets uitdagender werd doordat zijn Duitse vriendin mee was. Een charmante verschijning, maar volgens de rest “een tikkeltje te zwaar voor op het wad”. Faber liep erbij alsof hij een kruisweg volbracht had, maar hield zich dapper staande – en oogstte daarmee toch een hoop respect (en nog meer geplaag).
Na de drie uur durende tocht, waarin sommigen letterlijk vastgezogen werden in het slik en anderen hun schoenen moesten opgraven alsof het archeologische vondsten waren, wachtte nóg een fietstocht van 10 kilometer terug naar Baflo. De benen waren zwaar, de magen leeg, maar de sfeer opperbest.
En toen… de apotheose: Bami en poffert in de kantine. Baukje had zichzelf opnieuw overtroffen. Er werd opgeschept, doorgeschoven, nog een keer opgeschept, en daarna kwam de poffert op tafel alsof het een goddelijk geschenk was. Er werd gelachen, nagepraat, en uiteraard werd de dag afgesloten met de conclusie dat dit de mooiste, zwaarste, en meest legendarische trainingsdag van Rood Zwart Baflo ooit was.
Tot volgend jaar!
