“t Is nait aans”
Wij hebben als club aan Mike gevraagd om hem een passend In Memoriam te schrijven voor Jacob:
“Jacob, voor velen misschien een man van weinig woorden maar wel iemand die altijd even bereid was zijn prachtige ongezouten mening te geven. Ook wanneer er mensen niet om vroegen. Vaak in het Gronings verwoord en dat was niet altijd duidelijk voor de jongere garde, maar dat maakte het altijd ook juist lachwekkend. Als je dan vroeg: “wat zeg je?”, dan herhaalde hij het nog even rustig in het Nederlands, zodat je het alsnog begreep.
Hij was een echte verenigingsman, iemand die altijd bereid was de club Rood Zwart Baflo te helpen waar hij kon. Hij was betrokken bij bijna alles; bij het onderhoud aan de kantine, bij het bestuur en bij het oliebakken rond oud en nieuw, waar hij met alle meehielp. Of bij het kampioenschap van 2018, waar hij nog even met collega’s Mike en Reinout het clubgebouw voorzag van een frisse uitstraling!
Voor veel mensen binnen de club is Jacob jarenlang het gezicht geweest op de zaterdagmiddag, Ontzettend vaak stond hij dan op het veld om een wedstrijdje te leiden. Dit deed hij met alle plezier van de wereld!
Jacob blies soms zo hard op z’n fluit dat je geluk had als je niet binnen de hekken van Rood Zwart te vinden was, maar pech had als je naast hem stond.
Jacob is volgens mij ruim 35 jaar KNVB scheidsrechter geweest in het Noorden van het land. Hij reisde elke zaterdag de noordelijke provincies af om een wedstrijdje te fluiten.
Jacob was dan ook een bekend gezicht bij de vele verenigingen. Ook zijn witte busje was bekend en het werd niet altijd in dank afgenomen als hij de bestelauto op de parkeerplaats parkeerde van de desbetreffende vereniging. Hier was Jacob zeker wel van op de hoogte en waarop hij dan steevast tegen mij en Reinout zei: “ogh jongens, maar daar heb ik toch schijt aan!”. En ook dat was ook Jacob.
Zodra Jacob de fluit in de mond had, had hij ook daadwerkelijk ‘maling’ aan elk persoon die binnen ‘zijn’ lijnen stapte op dat moment.
Zo was er ooit tijdens het Johannes Pool Toernooi het bekende incident met Reinout, zijn medewerker bij het schildersbedrijf op dat moment. Jacob floot een puike pot en Reinout wees hem op een incorrecte beslissing. Dat beeldde hij uit met het gebaar van een brilletje, waarop Kobus zonder pardon zelfs zijn vriend Reinout rood gaf. We hebben veel samengewerkt en daardoor ook vaak samen geschaft, dat zorgde wel voor een band. En vaak tijdens de schaft in de jaren erna, hebben we nog vaak gesproken en steeds weer vreselijk gelachen om die rode kaart.
Jacob vond het ook nodig om mij even zijn ‘kromme’ middelvingertje te geven als hij mij soms floot in oefenwedstrijden of wedstrijden van het 2E elftal. Die kromme vinger was het gevolg van een gescheurde pees doordat hij er tijdens een wedstrijd een bal op kreeg. Weinig mensen die dat overkomt tijdens het fluiten van een wedstrijd. Maar goed, Jacob overkwam het…
Jacob was een schilder met terpentine in het bloed en een stem als schuurpapier (grapje Jacob). Hij leerde mij de fijne kneepjes van het vak. Zowel in de schilderswereld als in het dagelijkse leven. Ik was 20 toen ik bij Jacob aan de slag ging en ik dacht als jonge kerel dat ik er al wel was. Jacob bracht mij toch nog heel veel bij en ik heb hem nooit horen klagen. Hij nam altijd de tijd voor mij en Reinout. Ik denk wel dat hij veel heeft moeten slikken en 2 x met zijn lieve vrouw moet praten voordat hij ons er van langs wou geven. Maar dit definieert ook Jacob; zonder zijn tijd en moeite die hij in mij gestoken heeft was ik niet gekomen tot waar ik vandaag ben. We hebben een traan gedeeld maar zeker ook veel gelachen samen. Of het nou ging om Jacob die een collega met spons stond schoon te maken terwijl hij in zijn onderbroek stond. Of Jacob die van de kamersteiger viel, boven op de stelling met bokworsten in de Coop. En daarop een klant van de Coop de wind van voren gaf waarom ze hem niet tegenhield. Of Jacob die bijna iemand aanreed terwijl ik al 5 keer had gezegd dat er een fietser van rechts kwam. Of die keer dat hij gebeld werd door een klant waarom ik met de bedrijfsbus langs de weg stond ter hoogte van Middelstum. Waarop Jacob zei: Nee, dat was Mike niet. Dat was ik, kattenfilmpjes kijken op mijn telefoon.” Zo kan ik nog wel meerdere prachtige verhalen vertellen over wat ik met Kobus beleefd heb.
Jacob is ook tientallen jaren bestuurslid geweest van de NoorderRondritten en heeft enkele jaren bij Gemeente Belangen gezeten. Dit deed hij met alle liefde. Jacob heeft vele bestuursfuncties gehad en was nooit te beroerd een paar armen uit de mouwen te steken. Hij was een fijne man met een duidelijke mening. Een perfecte leermeester en bovenal een goede vriend!
Ik weet dat ik hem ontzettend ga missen. Maar ik weet zeker dat ik dan ook namens de hele vereniging spreek.
Kobus, wij gaan je missen! Bedankt voor je vele jaren inzet. Bedankt voor het zijn van een goede leermeester. Maar bovenal ook bedankt voor het zijn van onze goede vriend!
Wij willen Grieta, Marga en Diana & de kleinkinderen ontzettend veel sterkte toewensen wensen namens ons allemaal.
Mike en Reinout
*Nog één kleine anekdote wat waarschijnlijk niet veel mensen mee hebben gemaakt: Jacob moest ooit ergens een wedstrijd leiden, ik weet even niet waar dat was, maar tijdens de wedstrijd rende er een speler het veld uit. Jacob besloot te vragen wat meneer van plan was en dat hij helemaal niet had aangegeven dat de speler het veld mocht verlaten. Waarop de speler antwoordde dat hij bij de brandweer zat en er op de parkeerplaats van de vereniging een (ja daar is die weer) wit bestelbusje in de brand stond. Jacob (niet altijd even oplettend, in onze ogen *knipoog) kwam er na enkele minuten achter dat dit om zijn eigen geliefde witte bestelbusje ging. Meneer had een doekje met Thinner achter in de afgesloten bus laten liggen en dat bij temperaturen tussen de 25/35 graden. Daar heeft hij wel van geleerd en zei vaak: “Knelis (zijn bijnaam voor mij) en Reinout, laat nooit doekjes met thinner in de auto liggen!“