We zijn alweer twee competitiewedstrijden verder en de zondagvoetballers hebben nog geen punt gepakt. Dat ligt niet perse aan de tegenstanders, want om heel eerlijk te zijn had men beide keren moeten winnen. Het scorend vermogen laat echter te wensen over, een oud verhaal. Dit gecombineerd met grote persoonlijke fouten en dan verlies je elke wedstrijd, ook al ben je voetballend beter.
De eerste wedstrijd tegen GVAV in Groningen werd de scheidsrechter nog als schuldige aangewezen. Ondanks het feit dat het een parmantig mannetje was, die zijn eigen regels hanteerde mag dit natuurlijk niet als excuus worden gebruikt. Qua voetbal hadden de Bafloërs de overhand en wist men zich vooral in het eerste gedeelte van de wedstrijd de betere kansen uit te spelen. Wel was het opvallend om te zien dat geen enkel schot richting het doel van de tegenstander ging. Alle ballen ging naast, over of tegen de tegenstander aan. Zelfs toen het doel verlaten was door de keeper, die ronddoolde over het veld, was men niet bij machte om vanaf zestien meter richting het doel te schieten. De bal ging klagelijk over.
Na twintig minuten spelen viel het eerste doelpunt wel, maar viel deze aan de andere kant. Een dubieus gegeven vrije trap kwam bij de tweede paal terecht en werd keurig voor het doel gekopt. Tenminste, dat was de bedoeling. De speler zag zijn inzet echter met een prachtige boog over doelman van der Veen heen bij de tweede paal binnen ploffen.
De roodzwarten waren hierna de kluts kwijt en voetbalden vooral tegen zichzelf en de scheidsrechter. Heel veel foute passjes en onrustig voetbal leverde een slordig beeld op. Het spel lag bij het minste of geringste stil en ontaarde in veel gedoe en gemekker.
Voor beide doelen was het rustig en de keepers hadden bitter weinig te doen. Totdat een grove fout zomaar de 2-0 inleidde. Doelman van der Veen verdedigde ongelukkig uit waardoor de bal tussen laatste man Beukema en de tegenstander in viel. Het leder kwam via de kluts op een gelukkige manier voor de voeten van de spits die vervolgens koel de bal over de goalie in het doel deponeerde.
Na de pauze was het de bedoeling om een versnelling hoger te gaan spelen met meer druk op de verdediging van de tegenstander. Dit mislukte echter klagelijk. De roodzwarten waren slecht georganiseerd en lieten af en toe hun tegenstander lopen. Hierdoor werd er steeds een vrije man gevonden en wist de tegenstander gemakkelijk onder de druk uit te komen. Het leverde de Bafloërs nauwelijks kansen op, maar de thuisploeg des te meer.
In deze fase hield keeper van der Veen zijn team op de been en wist met verschillende knappe reddingen zijn doel verder schoon te houden. Na een klein half uur was ook hij kansloos toen in eerste instantie een schot van een doorgebroken speler kon worden gestuit, maar de bal daarna opnieuw voor de voeten van een speler van GVAV viel en in het lege doel kon worden geschoten.
Na de 3-0 kregen de roodzwarten wel meer grip op het spel en wist men zowaar eens een keer richting het doel te schieten, maar dat bracht het totaal aantal schoten richting het doel slechts op twee en dat is te weinig om echt gevaarlijk te worden. Uiteindelijk een terechte, maar te groot uitgevallen, nederlaag.
De thuiswedstrijd tegen Groninger Boys was leuker om te zien. Ondanks de instructies van coach Buma om scherp en fanatiek te beginnen stond men na dertig seconden al met 0-1 achter. Na een diepe diagonale bal werd de verdediging verrast door de snelle voorhoede van de tegenstander. Het leder werd keurig opgepikt en van dichtbij langs keeper van der Veen gepegeld. Opnieuw een valse start. Gelukkig herstelde de thuisploeg zich snel en liet men goed voetbal zien. Het leverde meteen een schot op de paal op en het had na een minuut alweer 1-1 kunnen staan. De bal vloog er echter niet in.
Hierna probeerden de Bafloërs vooral voetballend naar voren te komen en hanteerde Groninger Boys vooral de lange bal. De beide spitsen van de tegenstander bezorgden de roodzwarten handen vol wek en meestal moest men met vereende krachten een speler afstoppen. Vooral laatste man Beukema had zijn handen vol aan het repareren van de gaten in zijn verdediging.
Na verloop van tijd was de meeste benzine op bij de Groningers en kwam de thuisploeg meer en meer opzetten. Het leverde een vrije trap op net buiten het strafschopgebied. Justin van Solkema etaleerde hierop even zijn magnifieke traptechniek en lepelde het leer hard en strak in de bovenhoek.
Met de 1-1 op zak bleven de roodzwarten drukken en dit resulteerde al vrij snel in de 2-1 voorsprong. Opnieuw liet van Solkema zien hoe je snel een effectief een verdediging aan gort speelt. Nadat een uittrap van de keeper werd onderschept kwam het speeltuig voor de voeten van de spits, die met buitenkantje voet keurig de bal over de keeper in het doel wist te lepelen.
Heel even leek ook de 3-1 te vallen toen Bart Luurtsema alleen op het doel af mocht lopen. Zijn inzet verdween echter via de benen van de goalie naast het doel. De thuisploeg had na wat omzettingen redelijk grip op de gasten, maar moesten vlak voor het rustsignaal toch de gelijkmaker slikken.
Na een hoekschop liepen Niek Beukema en Harm Luurtsema elkaar in de weg en kopte laatstgenoemde pardoes in de eigen goal. Met 2-2 werd de thee opgezocht.
De wedstrijd werd in de tweede helft steeds slordiger. De roodzwarten probeerden wel op te bouwen maar in de buurt van het strafschopgebied was men inspiratieloos en werd er maar wat aangeklooid. De scherpte ontbrak nu ook en dit werd nogmaals gedemonstreerd door de ingevallen Rick Danhof. Nadat men eindelijk eens de achterlijn had weten te bereiken werd de voorzet van dichtbij door Danhof hard en ongecontroleerd over het doel gejaagd terwijl een simpel intikkertje genoeg was geweest.
Beide ploegen maakten weinig aanspraak op een overwinning, want ook de Groninger Boys hadden geen verandering van speelstijl en zochten vaak met lange ballen de voorhoede op. Na een foutje in de opbouw liep het toch opeens heel anders. De balvaardige linksvoor van de Groningers kreeg het op de heupen en soleerde van links naar rechts en leek een kansloze missie begonnen. Op de een of andere manier bleef de speler aan de bal en kon hij toch nog een voorzet eruit persen. Deze bal kwam perfect voor en kon van dichtbij, met binnenkantje voet, worden ingetikt.
Na de 2-3 probeerde de thuisploeg het nog wel maar behalve wat krachteloze schoten en verdere dreiging doofde het vuur. Het was tenslotte scheidsrechter Buma die het welletjes vond en de wedstrijd tot een einde blies, daarmee beide ploegen bevrijdend van verdere inspanningen.