Zondag laat het na negentig minuten liggen

NEC Delfzijl 2  –  RZB zo 2

Van Martijn Buma kreeg ik een tijdje geleden te horen dat je niet perse hoeft te winnen, maar dat je ook gewoon met plezier kunt voetballen. Een goede gedachte  dacht ik toen, maar ik wil wel winnen. Na de wedstrijd van afgelopen zondag denk ik er nog niet veel anders over, maar zie toch wel in dat plezier het belangrijkste is.

Nadat de vorige keer de roodzwarten verstek moesten laten gaan na 13 afzeggingen en 3 teamleden ziek, zwak en misselijk kon de wedstrijd tussen beide teams wel plaatsvinden. Dat de meeste spelers nog steeds niet stonden te trappelen mag begrijpelijk heten gezien het vroege tijdstip, de weersomstandigheden en de posities op de ranglijst. Vanaf de aftrap lieten de roodzwarten zien dat men niet was gekomen om zich te laten afslachten. Achterin ging het balletje keurig rond en wist men geduldig af te wachten tot het goede moment om het middenveld in te spelen. Op het middenveld heerste Nico Pouwels met strakke hand, want al zijn passjes kwamen aan bij een medespeler en ook zijn duels werden keer op keer gewonnen.

De tegenstander zag dan ook met lede ogen aan dat er aanvallend weinig te halen was. Behalve wat afstandsschoten en hoekschoppen viel er weinig spannends te beleven. Tot in de 13 minuut toen een corner van dichtbij door de thuisploeg mocht worden ingekopt. De kopsterke laatste man zag zijn inzet echter via de handen van keeper van der Veen en de lat over gaan.

Behalve wat speldenprikjes waren de Bafloers niet in staat om het de thuisploeg echt moeilijk te maken. Voorin ontbrak het aan snelheid en nauwkeurigheid, zodat de ballen naar voren meestal een eenvoudige prooi waren.  Toch kwamen de roodzwarten wel zo nu en dan in de buurt van het doel, maar tot een schot kwam het niet. Het eerste schot op doel leverde gelijk een treffer op.

Nadat men al combinerend de tegenstander tot het eigen zestienmetergebied had teruggedrongen werd het leer op de zestienmeterlijn opgepikt door Justin van Solkema. De jonge talentvolle speler wilde zich graag laten zien en besloot een ogenschijnlijk houdbaar schot op het doel los te laten. Ook de doelman beoordeelde de inzet als ongevaarlijk en liet het rustig lopen. De bal rolde tot ontzetting van Delfzijl niet langs de paal maar tegen de touwen.

Door deze treffer was de thuisploeg nu gedwongen om meer druk te zetten en dit resulteerde nu wel in meer en meer kansen. Toch wisten de roodzwarten goed tegengas te geven en was vaak doelman van der Veen het eindstation van weer een aanval. Aangezien er nu meer en meer ruimte op het veld kwam, werden de aanvallen van de roodzwarten nu ook dreigender. Na een goed lopende aanval moest er rondom de zestien aan de noodrem worden getrokken en was een vrije schop het resultaat.

Ook nu mocht Justin van Solkema zich laten zien. Met een fraaie boog verdween de bal met veel curve over de muur. Wederom liet de doelman zich kinderlijk verschalken en zag de effectbal zo langs zich heen in het doel verdwijnen. Met de 0-2 op zak zag je dat de mannen van Buma zowaar in zichzelf begonnen te geloven. Met veel inzet en goed spel golfde het op en neer met kansen voor beide teams.

De theepauze begon in zicht te komen en dus probeerden de Bafloers met de gunstige score in hun voordeel het spel te controleren. Veel balletjes terug op de keeper waren daarom een logisch gevolg. Zelfs spits Pascal van Solkema kon zich hierin wel vinden en hij wilde zijn doelman ook een balletje terug gaan geven. Tot zijn grote schrik werd de bal onderschept en was het daarna een koud kunstje om de 1-2 aan te tekenen. Dit betekende dat men toch wel met een lichte domper de pauze in mocht gaan.

Na de rust pikten de roodzwarten snel de strijdbijl weer op en mocht men proberen om de gunstige score over de negentig minuten heen te tillen. Ondanks de druk van de thuisploeg bleef men vrij eenvoudig op de been. Aanvallend kwam men er steeds minder uit en verspeelde men te vaak onnodig de bal. Afspraken werden nu niet nagekomen en door de aanhoudende druk slopen er irritaties in het spel van de roodzwarten.

Nadat Pascal van Solkema van achteren was aangetikt besloot de onpartijdige door te laten spelen en dit leidde tot een constant gezeur op het veld. Niet alleen op de man in het zwart, maar nu ook op elkaar en de tegenstander en dat kwam het spel van de Bafloers niet ten goede. Het werd rommelig, men liep niet meer voor elkaar, posities werden verwaarloosd. Kortom alle ingrediënten voor de thuisploeg om terug te komen in de wedstrijd werden vrijwillig door de roodzwarten verstrekt. En dat wat men vreesde gebeurde dan ook prompt. Na een hoge voorzet kon de bal worden opgevangen door de spits en van dichtbij worden afgewerkt.

Met de gelijkmaker op zak besloot Delfzijl voor de volle winst te gaan en men drukte de roodzwarten nu stevig tegen de eigen goal aan. De ene na de andere golf van aanvallen beukte nu op het doel van de Bafloers, maar ondanks dat het piepte en kraakte bleven de roodzwarten overeind. Keeper van der Veen verrichtte nu het ene na het andere hoogstandje en kwam steeds weer als overwinnaar uit de strijd.

Na negentig minuten stond het nog steeds 2-2 en leken de Bafloers een gelijkspel over de meet te kunnen trekken. Nadat de leidsman al enkele keren op de klok had gekeken mocht er toch nog een hoekschop worden genomen. Met alles en iedereen voor de pot was het nu alles of niets. De corner kwam perfect voor de goal en zeilde precies op het hoofd van de speler die je niet wilt hebben koppen. Van dichtbij zag keeper van der Veen de inzet via zijn lichaam in het doel belanden. Dus uiteindelijk toch geen punt voor de zondag voetballers.

Ondanks het feit dat men van te voren zou hebben getekend voor dit knappe resultaat heerste er nu wel een gevoel van teleurstelling, want er had zeker meer ingezeten. Plezier zit hem behalve in het resultaat ook in de sfeer op het veld. Respect naar elkaar toe is een van die onderdelen en daar moeten de roodzwarten toch nog wel even aan gaan werken.