Zondag laat punten liggen in Kloosterburen

Zo nu en dan verlies je van jezelf. Dat is ook wat deze zondag gebeurde, want de Bafloërs gaven enkele doelpunten wel heel gemakkelijk weg. Maar laten we bij het begin beginnen. Vandaag is dat met een vraag: Hoe weet je het wanneer een scheidsrechter slecht gefloten heeft? Dan biedt de tegenstander je zijn excuses aan voor het fluiten van zijn eigen scheidsrechter!

De wedstrijd begon al enkele minuten later, omdat scheidsrechter Schaap kennelijk het veld niet wist te vinden. Hierna volgde al snel een one man show. Eerst waren echter beide ploegen aan de beurt. De thuisploeg had veel moeite om opbouwend de juiste mensen te vinden en hadden vooral op het middenveld erg veel balverlies. Dit lag ook aan het feit dat de roodzwarten fel en kort hun tegenstanders wisten te dekken. Nadat er opnieuw slecht werd ingespeeld was het al in de vijfde minuut raak voor de Bafloërs.

De onderschepte bal werd in de diepte gespeeld en kon in eerste instantie nog worden gered, maar daarbij stuiterde het speeltuig omhoog. Een meeverdedigende speler van Kloosterburen wist in een wanhoopspoging niets beter te doen, dan met twee handen de bal weg te slaan in het strafschopgebied. De man in het zwart stond in de baan van het gebeuren en restte niets anders dan het geven van een strafschop.

Met Nico Pouwels achter de bal was het een koud kunstje voor de topscoorder om de 0-1 aan te tekenen. De keeper werd netjes in de verkeerde hoek gestuurd. Nog binnen het kwartier werd de voorsprong uitgebouwd naar 0-2. De mannen uit Kloosterburen bleven volharden in een matige opbouw door het midden en kregen keer op keer de bal net zo snel terug. De roodzwarten bleven loeren op de counter en zaten te wachten op nog een foutje. Dit gebeurde al snel en hierna werd via een flitsende combinatie Nico Pouwels alleen op het doel afgestuurd. Oog in oog met de uitgelopen doelman bedacht Pouwels een prachtige actie en middels een perfecte lob verdween de bal in het doel.

Er leek op dat moment geen vuiltje aan de lucht voor de roodzwarten. Totdat de scheidsrechter zich meer en meer met het spel ging bemoeien. Keer op keer werd de eigen grensrechter genegeerd en werden de Bafloërs afgefloten voor buitenspel, terwijl de grensrechter keurig met de vlag naar beneden bleef staan. Op zich nog geen probleem, ware het niet dat de man in het zwart dit vanaf de middellijn kon beslissen.

Het werd zelfs nog erger toen na een onschuldig duel in het zestienmeter gebied van de Bafloërs de spits van Kloosterburen duidelijk over de eigen voeten struikelde en tot zijn eigen verbazing een strafschop kreeg toebedeeld. De spits spotte vervolgens met alle voetbalregels en nam de strafschop zelf. De zwak ingeschoten elfmeter werd knap gepareerd door goalie van der Veen, die in Kloosterburen een reputatie als penaltykiller begint op te bouwen. Vorig seizoen was de doelman er ook voor verantwoordelijk dat een strafschop in de laatste minuten werd gemist.

De sfeer was nu gespannen en bij elke beslissing van de man in het zwart was er nu wel reden voor enig commentaar. Alle beslissingen vielen in deze fase in het voordeel van de thuisploeg uit. Het was niet verwonderlijk dat de Bafloërs in deze periode achteruit moesten, want de vele vrije trappen noodzaakten tot een verdedigende instelling. Men kwam er nog sporadisch uit en verloor langzamerhand het initiatief.

Na een half uur spelen, wist Kloosterburen met een geslaagde combinatie over de rechtervleugel door te breken. De voorzet bij de eerste paal werd van dichtbij naast geschoten, maar wederom had de scheidsrechter een overtreding gezien en werd het leer opnieuw op de stip gelegd. Het leidde begrijpelijkerwijs tot heftige protesten van de Bafloërs, die zich nu helemaal bedonderd voelden. Zelfs een scheidsrechter met blinde geleidehond had een betere beslissing weten te nemen. Het zorgde ervoor dat aanvoerder Henrie van den Berg de toegekende strafschop vanaf de bank mocht bekijken, want na zijn commentaar werd tevens een tien minuten straf toegekend.

Nieuwe ronden, nieuwe kansen en dus mocht er opnieuw worden aangelegd vanaf de elfmeter. Maar ook deze keer zat keeper van der Veen in de goede hoek en hij pareerde de bal veel verve uit het doel.

Met tien man in het veld was het nu een kwestie van roeien en de tegenstander zo ver mogelijk van het doel houden. De thuisploeg probeerde nu met man en macht om de aansluitingstreffer te forceren. Met nog vijf minuten te spelen lukte dit alsnog. Na een hoekschop werd de bal in eerste instantie weggewerkt, maar belandde het speeltuig rondom het zestienmetergebied in de voeten van een speler van Kloosterburen. De te traag uitlopende roodzwarten moesten een schot toestaan en via een been kwam het speeltuig opnieuw voor de voeten van de thuisploeg. Hierna volgde een slim boogballetje over sluitpost van der Veen heen in het doel.

De Bafloërs moesten nu oppassen dat men niet werd overlopen, maar door de bal goed rond te spelen kreeg Kloosterburen geen vat op het spel. De laatste aanval in de tweede helft was voor de roodzwarten. Na een hoekschop werd het leer half weggewerkt en kwam het speeltuig rond de rand van het strafschopgebied voor de voeten van Martijn Buma. De midmid controleerde de bal knap en zou uithalen, toen de scheids het welletjes vond en de aanval afblies. Het zorgde er opnieuw voor dat er geen rust in de rust was. Leuke zin toch?

Tijdens het momentje thee werden de koppen bij elkaar gestoken. Zoals de wedstrijd nu zou verlopen was het wachten tot het moment van staking en de nodige rode en gele kaarten. Geen der roodzwarten had zin in een tweede vergeefse reis naar Kloosterburen, dus moest er een slot op de mond. Er moet tenslotte een partij de slimste zijn en van de man in het zwart kon men niets goeds verwachten.

Met de 1-2 voorsprong op zak probeerden de Bafloërs de controle in de wedstrijd te heroveren. De thuisploeg, nog steeds met een man meer ging vanaf de aftrap op jacht naar de gelijkmaker. Veel viel er in het eerste kwartier niet te melden, want beide ploegen hielden elkaar in evenwicht. Slechts wat kleine kansjes over en weer waarbij de ballenvanger het meeste te doen had was het gevolg.

Na een onderschepping werd Pascal van Solkema op de rand van buitenspel weggestuurd. Deze keer ging er wel een vlag omhoog, dat prompt werd gehonoreerd door de scheids. Van Solkema was de afspraak in de rust even vergeten en wist zich niet in te houden. Het leverde gelijk een tweede tien minutenstraf op.

Dit was opnieuw het sein voor de thuisploeg om een tandje bij te zetten en keeper van der Veen kreeg nu het een en ander te doen. Het bleef echter bij wat kansloze afstandsschoten en langzamerhand speelden de Bafloërs zich onder de druk uit. Juist toen de wedstrijd leek te kantelen sloeg het noodlot toe. Na een ogenschijnlijk ongevaarlijk aanval werd de bal onderschept en ingespeeld op middenvelder Buma. De tot dan prima spelende midmid wilde op zijn beurt de bal terugleggen, maar het leer was veel te kort en kon opnieuw worden opgepikt door een speler van Kloosterburen. Aangezien doelman van der Veen ook dit niet kon voorzien stond hij uit positie en werd de bal keurig over hem heen in het doel gelepeld.

De gelijkmaker was een enorme domper voor de roodzwarten, want tot dan toe was er geen vuiltje aan de lucht. Nu was het weer billen knijpen. Zeker toen een hoekschop voor Kloosterburen kon worden ingekopt. De bal stuitte miraculeus terug van de paal en kon ternauwernood worden weggewerkt. Even was er paniek in de gelederen en rook de thuisploeg meer. Gelukkig was de storm maar kort en konden de roodzwarten het hierna weer overnemen.

Vooral de snelheid van Pouwels en van Solkema bleef de thuisploeg keer op keer parten spelen. De ene keer dreigde men over links door te breken en de andere keer was het over de rechterkant weer raak. Een treffer kon eigenlijk niet uitblijven. Uiteindelijk wist van Solkema de trekker over te halen. Na een diepe bal wist hij zijn directe opponent af te schudden om daarna snoeihard in de korte hoek uit te halen.

Met deze 2-3 leek de buit voor de Bafloërs binnen. Een moegestreden Kloosterburen moest zelfs achteruit omdat de roodzwarten nu bloed roken. Ondanks enkele halve kansen wist men de definitieve beslissing niet te forceren. Langzamerhand leek de wedstrijd leeg te bloeden en slecht sporadisch zag Kloosterburen kans om nog een geslaagde aanval op te zetten.

In de laatste minuten werd een bal wild naar voren gepeerd en leek het ronde projectiel simpel door Stephan van Sloten te worden opgepikt. Met een man in de nek wilde de verdediger de bal uit laten lopen, maar werd het leer hem toch nog van de voeten gepikt. Aangezien keeper van der Veen zichzelf had aangeboden was het vervolgens een koud kunstje om de bal van veraf in het lege doel te schieten.

Zo kreeg de wedstrijd geen winnaar en hadden de manschappen van coach Buma een vieze smaak in de mond van dit onverdiende gelijke spel. In de eerste helft verloren van een volledig incompetente scheidsrechter en in de tweede helft verloren van zichzelf. Het ene puntje kon de teleurstelling niet vergoeden.

Het enige positieve aan het hele gebeuren is dat Kloosterburen in ieder geval niet meer hoeft te roepen dat de scheidsrechters in Baflo partijdig of slecht zijn. Men heeft er bij de eigen club ook een aantal rondlopen, die zeker een tweede scheidsrechters opfriscursus broodnodig kunnen gebruiken. En voor meneer Schaap, die tijdens de wedstrijd zat te klagen dat hij niets meer goed kon doen. Wanneer je zelf vanaf de middellijn alles zo goed kan zien, je eigen grensrechter keer op keer negeert en je eigen invulling geeft aan de wedstrijd. Dan moet je jezelf ook maar redden en niet verwachten dat anderen je ontzien, dat roep je dan over jezelf af.

PS het leuke is, wij komen nog een keer in Kloosterburen voetballen en jullie komen nog een keer bij ons. Laten we in ieder geval proberen om te voetballen in plaats van te klagen.