Zondag loopt zichzelf voorbij en verliest terecht.

Het was zondag wel even slikken voor de voetballer van Rood Zwart Baflo. Een kansloze 1-5 nederlaag tegen Kloosterburen was een feit. De verwachtingen waren voorafgaand aan de wedstrijd hooggespannen en konden duidelijk niet worden waargemaakt. Toch was het niet de tegenstander die zoveel beter was, maar waren het de zondag voetballers zelf die zichzelf achter de oren moesten krabben. Het vertoonde spel was ronduit slordig te noemen en de onderlinge afspraken werden duidelijk niet uitgevoerd.

Vanaf de aftrap begonnen de Bafloers fel en men had al binnen een paar seconden de bal veroverd op de tegenstander. Het was dus voor iedereen zonneklaar dat men er voor wilde gaan. Met veel passie en inzet werd de tegenstander op de eigen helft terug gedrukt. Het leverde in de eerste minuten al een prima kans op, maar de voorzet zeilde bij de tweede paal langs alles en iedereen heen.

Hierna waren beide ploegen aan elkaar gewaagd en werd er vooral slag geleverd rondom het middenveld. Na een klein kwartier mocht Kloosterburen een ingooi nemen. Via de kluts werd de bal wild weggeschopt en belandde het speeltuig per ongeluk in de voeten van een medespeler. Eigenlijk leek de aanval daarna op een dood spoor te eindigen, maar een mislukt schot betekende een perfecte voorzet die van dichtbij kon worden ingetikt.

Op deze knullige wijze kwamen de Bafloërs op achterstand. Het gaf echter wel een schokeffect en in plaats van beter te voetballen ging het nu per minuut slechter. Met veel inzet en passie probeerde men de tegenstander opnieuw terug te dringen. Tot het middenveld verliep dit prima, daarna was er meestal een slordige of een gehaaste pass naar voren. Het eindresultaat was vaak een wilde trap naar voren die gemakkelijk onderschept kon worden. Op deze manier liep men met open ogen tegen een volgend doelpunt aan.

Nadat men opnieuw met man en macht in de aanval ging, werd het leer op knullige wijze verspeeld en kon Kloosterburen met een simpele combinatie op het doel van de roodzwarten afgaan. In de ontstane een tegen een situatie leek laatste man Wieringa in eerste instantie zijn tegenstander de baas te worden, toch kon hij niet voorkomen dat er een schot volgde. De bal plofte pardoes in de korte hoek binnen, waardoor keeper van der Veen kansloos was.

Na de tweede treffer waren de Bafloers duidelijk van hun stuk gebracht, want ondanks de inzet en het feit dat men tot dan toe prima leek mee te komen stond men eigenlijk kansloos achter de feiten aan te hollen. Het spel werd er in deze fase niet vriendelijker op en er volgden veel woordenwisselingen met tegenstander, scheidsrechter en mede spelers. Dit werkte niet bepaald sfeer verhogend en scheidsrechter Remmers moest nu herhaaldelijk optreden. Met twee gele kaarten voor Kloosterburen na commentaar en een gele kaart wegens opzettelijk hands van de roodzwarten keerde de rust weer terug.

Het spel van de roodzwarten bleef echter rommelig en veel te gehaast. Ondanks het feit dat men nu herhaaldelijk wel wist door te breken bleven echte kansen uit. Na opnieuw onnodig balverlies sloeg Kloosterburen wel hard en meedogenloos toe. Na het onderscheppen van de bal wist men met twee simpele directe passjes de gehele verdediging uit te spelen en was ook de doelman van de roodzwarten wederom kansloos tegen de inzet. Aangezien de speelstijl van de Bafloërs onrustig bleef  kreeg men geen moment controle over het spel en moest er ook nog een vierde treffer worden geïncasseerd.

Enig lichtpuntje in de duisternis was de eretreffer van Nico Pouwels. Na een eindelijk wel goed lopende aanval kon Pouwels via een diepe bal alleen op de goal aflopen. De middenvelder bleef akelig rustig en wist ondanks een verdediger in zijn rug koeltjes de 1-4 op het (kapotte) scorebord te zetten.

In de rust werden de poppetjes opnieuw neergezet en mochten de roodzwarten op jacht gaan naar een verbetering van het resultaat. Wederom was de inzet van de thuisploeg bewonderingswaardig, de uitvoering liet hier en daar te wensen over. Na een kleine tien minuten spelen had er opnieuw gescoord moeten worden. Nadat Pascal van Solkema op snelheid zijn directe tegenstander wist uit te spelen volgde een prima voorzet. Bij de tweede paal kwam Ronald Bolhuis keurig voor zijn opponent en hij leek van dichtbij te bal in het doel te tikken. Zijn inzet verdween echter op de paal en stuiterde tot ontzetting van speler en begeleiders weer in het veld.

De thuisploeg bleef geloven in een beter resultaat, maar ondanks de inzet bleef het bij goede bedoelingen en waren de grote kansen eerder aan de andere kant te vinden. De doelpunten bleven uit en vooral toen na een klein half uur spelen de eerste de beste echte kans meteen een doelpunt voor de mannen uit Kloosterburen opleverde was het echte geloof in een verbetering van het resultaat weg.

Na een hoekschop kwam de bal via veel schijven op de zestien meterlijn terecht en daarna werd het speeltuig hard en strak langs de paal binnen geschoten. Een prima doelpunt, helaas aan de verkeerde kant.

Nog in dezelfde minuut hadden de roodzwarten de score weer naar drie terug moeten brengen. Abel Buis wist zich na een combinatie prima vrij te spelen en mocht alleen richting het vijandelijk doel. Aangezien ook Nico Pouwels mee was opgekomen leek een doelpunt een kwestie van: kat in het bakkie. Alleen voor de goalie zou een passje breed een simpel doelpunt moeten opleveren, maar het leer werd dusdanig slecht ingespeeld dat de goalie eenvoudig het leer kon oppakken.

Ondanks dat Kloosterburen hierna in de voegen kraakte bleven verdere treffers uit en was de 1-5 uitslag een feit. Een duidelijk valse start dit seizoen voor de zondag voetballers.